Lieve Ella-Marie,
Vrijdag 4 september was het dan zover. Na enkele maanden voorbereiding ging om 21.01 uur de Hagelandse 101+6 km van start. Jouw doorzettingsvermogen, jouw eeuwige moed en jouw hele levenslijn waren mijn grootste drive om hier iets moois van te maken.
Honderden mensen stuurden veel lieve berichtjes met aanmoedigingen. Velen deden een grote gift aan de Epilepsie Liga en heel veel mensen gingen naar de Live tracker van Garmin om mee te kijken naar het heuvelige parcours en hoe ik stap voor stap dichter bij de eindmeet kwam.
Om 20 uur lieten jullie mij rustig achter op een bankje. Hier en daar klonk er muziek, de geur van Paella kwam met vlagen gedragen door de wind en stelselmatig liepen meer en meer wandelaars het plein op. Ik zat er even alleen, geconcentreerd op wat komen ging. Met de nodige spanning, met de nodige schrik en met de grote hoop dat ik jullie niet zou teleurstellen. Donkere wolken dreven dreigend over, maar ondanks alles ging ik niet wenen.
Want echte mannen wenen niet.
Het startschot werd stipt om 21.01 uur gegeven en al snel werd er een mooi tempo gevonden. Van het Blauwputplein onder het Leuvens station ging het naar de Diestestraat. En wie stond er daar vrolijk te supporteren? Tante Katrijn. Omdat het de eerste stappen waren, kon er nog een goede knuffel vanaf. Enkele kilometers verder was een bezweet persoon tegen je aangeplakt krijgen misschien net iets minder leuk geweest. Ik wilde verder wandelen, maar tot mijn verbazing had mijn zus andere plannen voor ogen. Zonder enige twijfel ging ze vrolijk mee. Niet honderd meter, geen halve kilometer maar effectief een paar kilometer. De blikken die ze kreeg van andere deelnemers spraken boekdelen... Welke zot komt nu met hoge hakken meewandelen? Iets dat Katrijn zichzelf waarschijnlijk ook afvroeg na enkele kilometers. Ik kon wel wenen van het lachen.
Maar echte mannen wenen niet.
Iets buiten het centrum valt de wereld een klein beetje stil. De wandelgroepen vallen uit elkaar, allerlei lichtjes worden aangezet om aangenamer te kunnen wandelen en het geroesemoes wordt zachter. De eerste regendruppels volgden al snel na die stilte. De regenjas was dus geen overbodige luxe. En enkele kilometers later komt oude schoolvriend Jo zomaar uit het niets tevoorschijn. "Ik was u aan het volgen, mijn training was gedaan en ik dacht: We gaan even meewandelen". Jo volgde verschillende kilometers. Er werden mooie verhalen verteld, nostalgisch gesproken en vooral afspraken gemaakt om "met de gasten" terug samen te komen. Een vleugje nostalgie rond elf uur. Het was een mooi moment. Er werd afscheid genomen...
Maar echte mannen wenen niet.
De eerste bevoorradingsposten gingen vlot vooruit. Een banaantje, wat cola of wat water werd aangeboden. Rond middernacht was ik al enkele mensen tegengekomen die zich spijtig genoeg misstapt hadden of een blessure hadden opgelopen. Het was dus van groot belang om echt voorzichtig te blijven bij elke stap. De eerste boswegjes waren niet altijd even evident. Uiteraard liggen er overal takken, steentjes of had natuurlijke erosie wat geulen in de weg gemaakt. Heel specifiek dat laatste had ook voor mij een verrassing in petto. Bij het uitkomen van één van de bossen was er een stevig bergje naar beneden. Rechts enkele takken en links de geul. Was het vermoeidheid? Slechte ogen? Of gewoon heel ongelukkig? Geen idee, maar wat ik wel weet is dat mijn enkel opeens de grond ging zoenen. Ik hoorde een kleine "knak" en een pijnscheut. De schoenen zaten nog goed rond de voet en de eerste stappen deden niet ongelooflijk veel zeer. Dus ging ik voort, want… Echte mannen wenen niet.
Er kwamen nog verrassingsbezoeken! Van ervaringsdeskundige Caroline (al elke Hagelandse meegedaan!) die vlotjes kon praten tijdens het wandelen, naar tante Katrijn (deze keer met gewone schoenen en een fluo vestje waardoor ze beter kon volgen) tot nonkel Danny en tante Kris (om 2.30 uur aan de Orleanstoren in Aarschot). Zij konden de slaap niet vatten en stonden mij op te wachten met wat water en eten. Ook ex-collega Kristiaan vond de weg naar de tracker en zag dat ik in zijn buurt was. Op het ogenblik dat de slaap het eigenlijk bijna begon te winnen, kwamen hij en zijn enthousiaste vrouw Ellen aansluiten in Houwaert. Heerlijk nostalgische gesprekken, onverwachte connecties en toekomstplannen werden de volgende kilometers besproken. Het is zalig om te zien hoeveel mensen er zo om deze actie geven! Na 70 km (en dus 12.30 uur onderweg te zijn) kwam er dan ook een héél speciaal moment aan. Na een stevige wandeling bergop kwam ik aan op de iconische Vlooybergtoren in Tielt. Aan de kant van de weg werd er doedelzak gespeeld. Op de weg centraal in het midden stonden er bovenaan de 2 belangrijkste mensen die mij het leven hebben gegeven. Met wat zwaaibewegingen gaf ik aan dat ik ze herkende. Een sprintje zat er niet in, maar een gezellige babbel aan de toren lukte wel nog. Ik zal mijn ouders, jouw oma en opa, nooit genoeg kunnen bedanken voor wat ze mij allemaal hebben gegeven. Maar Ella-Marie, ondanks het emotionele moment kon ik niet wenen. Ik had namelijk nog 37 km te gaan en...
Echte mannen wenen niet.
Na 90 km stappen kwamen oma, opa, tante Katrijn en nonkel Tom en hun dochtertjes elk (nogmaals) de supporterswerken op zich nemen. Oh, wat is het heerlijk om even te kunnen gaan zitten en eten en drinken aangeboden te krijgen. Zeker omdat die laatste kilometers echt wel zwaar doorwegen. De blaren waren (en zijn nog steeds) niet te tellen, de schaafwonden bewijzen dat er veel gestapt is en de spieren willen al lang opgeven. Maar met nog 17 km te gaan stond opgeven niet in mijn woordenboek. En voor pijntjes moet je geen tranen laten.
Echte mannen wenen niet.
Na 106 km kon ik eigenlijk de eindstreep al zien. Van ver zag ik jullie zwaaien. Er werd met borden gezwaaid, geroepen en geapplaudisseerd. Een laatste loopje (na het zien van het filmpje kon ik het eerder een beweging van de stervende zwaan noemen) richting de eindmeet bracht me ook bij jullie. High fives aan de nichtjes, knuffels en zoenen aan jullie en met vernieuwde adrenaline gingen we samen de laatste honderd meter aan. Jij aan mijn linkerhand, Olivia en mama aan de rechterkant. Ik denk dat jij mij deze keer evenveel hebt moeten ondersteunen als ik jou anders mag ondersteunen. Jullie namen werden ook afgeroepen onder de finishboog. Ik keek naar jou... en het enige dat ik kon zeggen was "Sorry dat ik hiermee niet alles heb kunnen oplossen". En toen brak ik helemaal.
Want echte papa's wenen wel.
Het slaaptekort, de krachtinspanningen en de spierpijn brachten alles naar boven. Van de veel te vroege geboorte, naar het onvermijdelijke op jouw 3 jaar. Van de oneindige ziekenhuisbezoeken, naar de onwezenlijke maar vooral noodzakelijke beslissing voor een operatie. Van jouw revalidatie in Pulderbos, naar de zoektocht om pesterijen te stoppen. Maar ook de o zo grote fierheid die ik voel over jouw doorzettingsvermogen, het geluk als ik jouw ogen zie glimmen bij een mopje met daarbij die prachtige glimlach, en die altijd grote vastberadenheid om ondanks alles echt iets van het leven te maken.
Het was ook het ogenblik dat alle berichtjes van iedereen door mijn hoofd gingen. De gulle giften voor de Epilepsie Liga... Er zijn zoveel mensen voor en met jou bezig. Mijn diepgemeende dank daarvoor! Dat toont ook aan dat je nooit alleen zal komen te staan.
De wereld ziet jou graag Ella-Marie. Het mag dan niet altijd makkelijk zijn, we geraken er! Uiteraard samen... en stap voor stap.
